CAO-onderhandelingen in sectoren in België: Een sociologische benaderingswijze

In België is de grote betekenis van de CAO voor regelingen betreffende de loons- en arbeidsvoorwaarden onbetwistbaar. In het eerste luik van deze bijdrage behandelen we de structurele kenmerken van het Belgische sectorale onderhandelingsstelsel; meer bepaald besteden we aandacht aan het dominante onderhandelingsniveau, aan de organisatiegraden van de aan de CAO-onderhandelingen deelnemende vakbonden en werkgeversorganisaties, en aan de dekkingsgraden van de afgesloten CAO’s. In het tweede luik wordt verslag gedaan van een empirisch sociologisch onderzoek waarin volgende onderzoeksvraag centraal staat: bestaat er een verband tussen de genoemde structurele kenmerken van het CAO-stelsel en de resultaten van de CAO-onderhandelingen, zeg maar: de inhoud van de afgesloten CAO’s? Daarbij is tevens rekening gehouden met de mogelijke invloed van relevante sociaal-economische omgevingsfactoren. De inhoud van beide luiken steunt op een empirisch onderzoek naar het verloop en de resultaten van CAO-onderhandelingen in ons land (zie Van Ruysseveldt 2000). Daarom wordt eerst kort de aanpak van dit onderzoek geschetst.