Renteontwikkelingen en financieel recht

De juridische duiding van het fenomeen rente is niet eenvoudig. Vanuit economisch perspectief is rente een ingeburgerd gegeven, maar juridisch gezien is rente grotendeels ongereguleerd. Rente kent ten minste vier functies: risicocompensatie, kostencompensatie, spaarvergoeding en benchmark. Over rente kan gecontracteerd worden en vaak vindt dan koppeling plaats aan rentebenchmarks die gehanteerd worden in het interbancair leenverkeer. Inmiddels zijn honderdduizenden financiële instrumenten en contracten gekoppeld aan een rentebenchmark. De EU-Benchmarkverordening vereist aanpassing of vervanging van Libor, Euribor en Eonia ingaande 2022 en doet veel stof opwaaien. In de onderhavige bijdrage wordt antwoord gegeven op de vragen: ‘Wat is de juridische betekenis van het fenomeen rente en hoe dienen renteontwikkelingen vanuit juridisch oogpunt te worden geduid?’ De aard en functie van rente worden geanalyseerd met aandacht voor de invloed van rente op het financieel toezicht. Het arrest van de Hoge Raad van 22 november 2019 (ECLI:NL:HR:2019:1830) inzake wijzigingsbedingen in hypotheekoffertes wordt besproken, waarna een uiteenzetting volgt over de rol van renteontwikkelingen bij financiële dienstverlening. Deze analyse van renteontwikkelingen in financieelrechtelijke context beoogt de juridische status en betekenis van het fenomeen rente te verduidelijken.